De (uitgebluste) storm van de eeuw @ Seattle, tijdens het honours conference!

Afgelopen week was Seattle in rep en roer omdat Hillary Clinton een bezoek bracht en vanwege DE storm. Het beloofde één van de vijf ernstigste stormStorm in aantocht @Seattleen uit de lokale geschiedenis te worden. Inwoners hadden al een voedselvoorraad aangelegd en de Seahawks wedstrijd leek in het water te vallen. Gelukkig raasde de Pacific cycloon niet over Washington state maar over Vancouver Island. Toch hebben tienduizenden mensen zonder stroom gezeten en bleef het onstuimig waardoor ik zondag geen walvissen en orka’s kon spotten!

Terug naar het National Collegiate Honors Council conference want dat was natuurlijk DE reden voor ons bezoek aan Seattle! Het was voor mij het eerste bezoek aan het Amerikaanse honours conference als nieuwe coördinator van de TopClass FG. Het maakte een indruk want er waren voor mijn gevoel duizenden afgevaardigden studenten, docenten, beleidsmedewerkers van over de hele wereld. Wat mij vooral op viel waren de verschillen tussen de USA en Nederland over hoe honours geïnterpreteerd werd. In Nederland verstaan we onder een honours student niet zo zeer de ‘excellente’ student met de hoogste cijfers terwijl in Amerika het grading point average (GPA) de maatstaaf lijkt te zijn voor selectie. Bij één college werden studenten met een laag GPA toegelaten waarbij werd gemeten of gedurende de studietijd het GPA verandert. Hieruit bleek dat studenten die niet geïncludeerd waren vanwege de hoogste studieresultaten later een hoger gemiddelde hadden, degene die al hoog scoorden bleven hoog. De verklaring hiervoor werd toegewijd aan het feit dat door het honours programma studenten anders gingen leren/ reflecteren wat een positief effect had op het GPA. Daarnaast werd er ook een trend waargenomen dat hoge GPA studenten niet deelnamen aan honours programma’s om hun hoge GPA te waarborgen. In de USA wordt namelijk gekeken naar een hoog GPA bij doorsturen aan de universiteit. Dit klein schalig onderzoek (N=25) inspireerde andere Amerikaanse colleges. Voor mij was het een bevestiging dat we bij de HU goed op weg zijn m.b.t. de inclusie en selectie van gemotiveerde studenten. Wellicht zou het ook interessant zijn om meer te meten want dat is weten!

Marisa van de Mortel

City as text

Pressure Cooker – Frisse Blikken op de Zorg

De Honourscursus Frisse Blikken op de Zorg was in ons achterhoofd mee op reis naar de NCHC Honours Conference in Chicago het afgelopen najaar. Een aantal van de workshops en sprekers die we uitzochten, hadden betrekking op de uitdagingen waar wij mee te maken krijgen in deze cursus. Hoe zorg je voor een innovatieve houding van studenten, hoe zorg je voor empowerment vanaf het begin, hoe breng je meer maatschappelijk bewustzijn mee in de opzet, etc.? Juist omdat we het over deze vragen hebben, waarin voor ons de student en zijn/haar leren het meest centraal staat, vond ik het zo bijzonder dat de input voor een fantastisch idee juist van een student kwam. Na een workshop sprak ze me aan: “About your course. You said you want to let students learn from their mistakes, not in the end, but in the beginning of their learning experience. I think that’s an amazing idea. Maybe you could start with something like an Ideathon. One day where they can come up with all these ideas, test them and learn about the challenges they face when they really want one of these ideas to succeed. Maybe then students feel more empowered from the beginning and have a better idea of what it is they need to do and learn during your course?”

Het is zaterdag. En voor een zaterdag zijn we uitzonderlijk vroeg ons bed uit gekomen. Vandaag hebben we een Pressure Cooker georganiseerd voor onze studenten uit de Honourscursus Frisse Blikken op de Zorg. Een Pressure Cooker is een manier om in korte tijd vanuit een probleem naar een (of meerdere) oplossing(en) te komen. Ter voorbereiding hebben we de studenten tijdens de eerste twee cursusavonden kennis laten maken met elkaar, en met een casus. Zonder daarbij zelf een probleem te definiëren lieten we ze kennismaken met een oude man. Eenzaam, zorgbehoevend, lage gezondheidsperceptie en weinig kennis over het begrip ‘gezondheid’ op zichzelf. Een schets van de groeiende realiteit in Nederland, maar geacteerd met een knipoog.
Vandaag komen de studenten weer bij elkaar. Sommigen zijn de afgelopen dagen de straat al op gegaan en hebben bij hun lokale supermarkt mensen bevraagd naar hun (zorg)behoefte en visie op de zorg. Anderen hebben zich georiënteerd op de maatschappelijke ontwikkelingen die raken aan bovenstaande casus: vergrijzing, zelfredzaamheid, technologie in de zorg, etc.

We leiden de studenten per uur door de verschillende fasen van Design Thinking. Belangrijk daarbij is het leren kennen van de doelgroep door met ze te praten en te observeren, en het testen van je ideeën bij de daadwerkelijke eindgebruiker. Deze zaterdag kan daarbij een belemmering zijn, maar toch trekken studenten de stoute schoenen aan en stappen in de bus richting het centrum van Utrecht. Anderen boren hun eigen netwerk aan via social media en hebben contact met verschillende zorgprofessionals.

Aan het einde van de dag is iedereen terug en delen we de opgedane kennis en ervaringen met elkaar. Sommige studenten hebben mensen gesproken die aangaven dat de huidige generatie jongeren een beeld hebben van de ouderen dat “twee generaties achterloopt”. Ouderen zitten niet meer perse te wachten op bingo avonden, maar vinden een bezoek aan een museum o.i.d. ook erg leuk. Ook hoorden ze van ouderen dat ze wellicht niet allemaal een smartphone hebben, maar dat bijna iedereen toegang heeft tot een pc en een browser. Andere studenten spraken (huis)artsen (in opleiding) en leerden dat er wel eens een behoefte kan zijn aan meer ervaring in het herkennen van onbegrip bij patiënten. Dit werd gecombineerd met theoretische inzichten over betrokkenheid in de wijk en verminderde zorgkosten, met cijfers over de toename van vergrijzing, enz. Uiteindelijk presenteerden de studenten hun ideeën, en hun inzichten op wat ze beter hadden moeten doen / verder kunnen uitzoeken.

De aanleiding van deze dag was het gesprek in Chicago, het doel was dat studenten vanaf het begin leren van hun eigen fouten, dat ze empowered worden om alles uit hun leerproces te halen. Het resultaat was fantastisch! Studenten hadden inzicht gekregen dat ze in hun vooronderzoek nog lang niet de juiste vragen hadden gesteld. Ze hadden geleerd dat het niet zo gemakkelijk is om een prototype te presenteren, dat je niet zomaar contact hebt met mensen. Dat er belangen spelen in de zorg waar je rekening mee moet houden. En het mooiste is: wij hoefden ze dat niet te vertellen!

De ideeën die we gehoord hebben? Een lokale (wijkgerichte) variant op facebook voor ouderen, een buddy app (tinder voor ouderen?), een richtlijn voor huisarts en patiënt om gerichter te kunnen signaleren en handelen bij een onbegrepen uitleg, een evenementenbureau voor ouderen, een platvorm met belangrijkste vragen/voorbereiding voor bij de huisarts/zorgverlener. Van concreet naar vaag, van creatief naar praktisch, van groot naar klein. Hoe dan ook: vooral heel inspirerend en fantastisch om te zien met hoeveel passie studenten dit soort ideeën presenteren en willen (laten) uitvoeren!

Josca Snoei & Linda van den Broek
Coördinatoren Honourscursus ‘Frisse Blikken op de Zorg’