Image

International Honours Conference 2017 in Zwolle, georganiseerd door UAS Windesheim

image3

Advertisements

Naast workshops ook yoga, een stevig “idea exchange” ontbijt en dans!

Donderdagochtend, na de opening, startten Anneke en ik samen met 30 anderen (voornamelijk studenten) met een dansworkhop. Wat de informatie vooraf beoogde, werd volledig waar: “to explore the creative process and embody unique concepts in a welcoming, experiential environment. Guided by Marcy Jo Yonkey-Clayton and Columbia College student collaborators, and inspired by Buber’s I-thou philosophy, participants will connect holistically to create an embodied experience through dance”. De muziek was rustgevend, de docent inspirerend, gastvrij, bemoedigend en helder in haar uitleg van de bedoelingen en de voorbeelden.

We bewogen op de muziek met simpele opdrachten op de plaats zoals bijvoorbeeld ‘kniel en kus de grond’ (wat je vervolgens niet werd geacht te doen, maar even goed), vervolgens werd je gevraagd zelf allerlei andere manieren toe te voegen om van staand naar de grond te bewegen. Hierna werd je uitgenodigd om om je heen te kijken en bewegingen van anderen in jouw bewegingspatroon te gaan verwerken.

Dit werd uitgebouwd naar bewegen door de ruimte, gekoppeld aan ademhalen, grote en kleine bewegingen, met je armen hoog en breed reikend etc. Marcy zei ons regelmatig met aandacht aanwezig te zijn in het hier en nu. Rustig in- en uit te ademen op of in onze bewegingen.

Op een gegeven moment bewogen we met onze ogen dicht op de plaats. Voor sommige mensen spannend. Zeker toen we met ogen dicht moesten voelen in onze je omgeving of er iemand nabij was. Die moesten we benaderen en met onze ruggen tegen elkaar aan zitten. Via de rug ademden we naar elkaar toe, voelden we elkaars bewegen, eventueel leunen of steunen. Na korte tijd openden we onze ogen en draaiden naar elkaar toe. We keken elkaar aan, een lang in de ogen kijken, echt kijken. Wie heb ik in mijn ‘dans’ ontmoet? Wie ben jij? We moesten volledig eerlijk zijn over wat er in ons opkwam. We spraken naar elkaar uit wat onze indrukken en gevoelen waren (niet perse over de ander, het mocht ook iets over jezelf zijn).

Zo waren er meerdere opdrachten. Doen/dansen, uitdrukken in dans, ervaren, daarna woorden geven aan. Geleidelijk aan werden de woorden als dansend gesproken, de ervaringen als dansend verwoord en dit riep bij sommige dansers heftige emoties op. Ervaren heelheid, ervaren er mogen zijn in de ruimte en in nabijheid van anderen, echt gezien worden, riepen tranen op en expressieve dansante bewegingen.

Tijdens de afronding van de workshop reflecteerden we zittend in een kring op de kracht van muziek, dans, expressie, elkaar zien, heelheid van lichaam en geest, helemaal zijn in het hier en nu. Tot slot vroeg Marcy ons om de workshop niet af te sluiten met geklap, dat het saamhorige gevoel zou wegklappen. Ze vroeg ons om op tel 3 allemaal 1x in de handen te klappen. 1-2-3-klap. Dit voelde samen en goed! Een mooi slot van een prachtige workshop! Een prachtig begin van het congres.

Brigitte van Barneveld

 

Workshop “Enhancing Honors Faculty Skills”

Presented by Ron Weerheijm, Rotterdam UAS, Gregory O’Dea, University of Tennessee at Chattanooga, Marike Lammers, Saxion UAS, Karin Boer-Truijen, Saxion UAS

October 14, 2016

How can we help honors teachers to deepen their skills?

Four discussion topics, discussed and worked out in four groups of teachers/staff. Findings, practices and dilemma’s written down on posters, wrapped up and presented to each other:

I. What is the biggest step one can take in their honors faculty development?

  1. An idea about honors:
    * the step from content to skills (writing, reading, speaking, critical thinking, multi-disciplinary collaboration,
    * out of comfort zone,
    * dare to give freedom to faculty and students,
    * real dialogue,
    * real involvement,
    * innovative,
    * integrative,
    * globally focus,
    * experimental focus
  2. Unifying team and voice by:
  3. Program, strategic workshop:
    * broad issues,
    * with external experts,
    * calibration,
    * systemizing,
    * bottom up,
    * using students (energy, ideas, support)

II. Why is faculty development a delicate subject to discuss with faculty or why might faculty resist?

  • Ego
  • I have a PHD!!!
  • What’s development? Something lacking or to improve?
  • What’s in it for me?
  • Is development a team effort?
  • Lack of servant leadership (authority)

III. What makes honors professionalization/development really professionalization/development for honors?

  • Student centered
  • Creative
  • Students as teachers
  • Taking development into account
  • Flexibity
  • Understanding culture
  • Interdisciplinary
  • Meeting passion of faculty members
  • Taking risks

IV. What are good practices in motivating faculty in their honors professionalization?

  • Duty / drive / inter- and collective consciousness
  • Focus group, survey’s, how can we support?
  • Involve faculty in discussion of mission statement or competencies
  • Incentive, evaluation
  • Provide lunch (max 1 hour)
  • Ask colleagues from other institutions focus on behavior in honors class
  • Share information about honors students
  • Honors faculty also responsible for design honors faculty development
  • Observation (video) faculty in action and video analyze
  • Pedagogy project, observation and discussions with faculty (not about performance)
  • Student evaluation, discussion

Honourscongres Seattle 2016

img_0310We zijn begonnen! Met een flinke delegatie uit NL gaat het honourscongres in Seattle van start met het thema ‘Know yourself’. Vanuit drie perspectieven verkennen we het thema ‘Know yourself’:
1) Persoonlijk niveau
2) in relatie tot honoursonderwijs en de NCHC (National Collegiate Honours Council)
3) in relatie tot Seattle
We’ll keep you posted!
Brigitte, Marisa, Anneke en Peter

image2

Pressure Cooker – Frisse Blikken op de Zorg

De Honourscursus Frisse Blikken op de Zorg was in ons achterhoofd mee op reis naar de NCHC Honours Conference in Chicago het afgelopen najaar. Een aantal van de workshops en sprekers die we uitzochten, hadden betrekking op de uitdagingen waar wij mee te maken krijgen in deze cursus. Hoe zorg je voor een innovatieve houding van studenten, hoe zorg je voor empowerment vanaf het begin, hoe breng je meer maatschappelijk bewustzijn mee in de opzet, etc.? Juist omdat we het over deze vragen hebben, waarin voor ons de student en zijn/haar leren het meest centraal staat, vond ik het zo bijzonder dat de input voor een fantastisch idee juist van een student kwam. Na een workshop sprak ze me aan: “About your course. You said you want to let students learn from their mistakes, not in the end, but in the beginning of their learning experience. I think that’s an amazing idea. Maybe you could start with something like an Ideathon. One day where they can come up with all these ideas, test them and learn about the challenges they face when they really want one of these ideas to succeed. Maybe then students feel more empowered from the beginning and have a better idea of what it is they need to do and learn during your course?”

Het is zaterdag. En voor een zaterdag zijn we uitzonderlijk vroeg ons bed uit gekomen. Vandaag hebben we een Pressure Cooker georganiseerd voor onze studenten uit de Honourscursus Frisse Blikken op de Zorg. Een Pressure Cooker is een manier om in korte tijd vanuit een probleem naar een (of meerdere) oplossing(en) te komen. Ter voorbereiding hebben we de studenten tijdens de eerste twee cursusavonden kennis laten maken met elkaar, en met een casus. Zonder daarbij zelf een probleem te definiëren lieten we ze kennismaken met een oude man. Eenzaam, zorgbehoevend, lage gezondheidsperceptie en weinig kennis over het begrip ‘gezondheid’ op zichzelf. Een schets van de groeiende realiteit in Nederland, maar geacteerd met een knipoog.
Vandaag komen de studenten weer bij elkaar. Sommigen zijn de afgelopen dagen de straat al op gegaan en hebben bij hun lokale supermarkt mensen bevraagd naar hun (zorg)behoefte en visie op de zorg. Anderen hebben zich georiënteerd op de maatschappelijke ontwikkelingen die raken aan bovenstaande casus: vergrijzing, zelfredzaamheid, technologie in de zorg, etc.

We leiden de studenten per uur door de verschillende fasen van Design Thinking. Belangrijk daarbij is het leren kennen van de doelgroep door met ze te praten en te observeren, en het testen van je ideeën bij de daadwerkelijke eindgebruiker. Deze zaterdag kan daarbij een belemmering zijn, maar toch trekken studenten de stoute schoenen aan en stappen in de bus richting het centrum van Utrecht. Anderen boren hun eigen netwerk aan via social media en hebben contact met verschillende zorgprofessionals.

Aan het einde van de dag is iedereen terug en delen we de opgedane kennis en ervaringen met elkaar. Sommige studenten hebben mensen gesproken die aangaven dat de huidige generatie jongeren een beeld hebben van de ouderen dat “twee generaties achterloopt”. Ouderen zitten niet meer perse te wachten op bingo avonden, maar vinden een bezoek aan een museum o.i.d. ook erg leuk. Ook hoorden ze van ouderen dat ze wellicht niet allemaal een smartphone hebben, maar dat bijna iedereen toegang heeft tot een pc en een browser. Andere studenten spraken (huis)artsen (in opleiding) en leerden dat er wel eens een behoefte kan zijn aan meer ervaring in het herkennen van onbegrip bij patiënten. Dit werd gecombineerd met theoretische inzichten over betrokkenheid in de wijk en verminderde zorgkosten, met cijfers over de toename van vergrijzing, enz. Uiteindelijk presenteerden de studenten hun ideeën, en hun inzichten op wat ze beter hadden moeten doen / verder kunnen uitzoeken.

De aanleiding van deze dag was het gesprek in Chicago, het doel was dat studenten vanaf het begin leren van hun eigen fouten, dat ze empowered worden om alles uit hun leerproces te halen. Het resultaat was fantastisch! Studenten hadden inzicht gekregen dat ze in hun vooronderzoek nog lang niet de juiste vragen hadden gesteld. Ze hadden geleerd dat het niet zo gemakkelijk is om een prototype te presenteren, dat je niet zomaar contact hebt met mensen. Dat er belangen spelen in de zorg waar je rekening mee moet houden. En het mooiste is: wij hoefden ze dat niet te vertellen!

De ideeën die we gehoord hebben? Een lokale (wijkgerichte) variant op facebook voor ouderen, een buddy app (tinder voor ouderen?), een richtlijn voor huisarts en patiënt om gerichter te kunnen signaleren en handelen bij een onbegrepen uitleg, een evenementenbureau voor ouderen, een platvorm met belangrijkste vragen/voorbereiding voor bij de huisarts/zorgverlener. Van concreet naar vaag, van creatief naar praktisch, van groot naar klein. Hoe dan ook: vooral heel inspirerend en fantastisch om te zien met hoeveel passie studenten dit soort ideeën presenteren en willen (laten) uitvoeren!

Josca Snoei & Linda van den Broek
Coördinatoren Honourscursus ‘Frisse Blikken op de Zorg’

Honourscongres vanuit studentperspectief – Jesper op zoek in Chicago

Wat heb ik geleerd?

Mijn naam is Jesper Pool, ik ben een derde jaars student Fysiotherapie aan de Hogeschool Utrecht. Daarnaast ben ik een honoursstudent in het honoursprogramma (HP), TopClass FG genaamd. Daarnaast zit ik in de Topclass commissie (TCC), waar ik samen met een coördinator en een andere student (Martine Kamp en Koen Schutteman), alle activiteiten, aanmeldingen, site etc. regel.

Voordat ik aan dit leerzame avontuur was begonnen wist ik niet precies wat ik kon verwachten. Ik wist dat de honoursprogramma’s in Amerika een andere inhoud hebben, maar in hoeverre was voor mij niet duidelijk. Of zij een soortgelijk doel hebben als wij, en of ik de gegeven informatie op dit congres kan toepassen in ons programma, was voor mij een groot raadsel.

Voor de eerste dag van het congres heb ik een paar punten opgeschreven waarvan ik wilde weten hoe het in Amerika gedaan wordt, en hoe dat verschilt tussen de TopClass FG. Hierbij ging het voornamelijk om de selectieprocedure, de marketing, de nieuwsbrief en de groepsbinding binnen het programma.

Tijdens de eerste sessies werd mij al één ding duidelijk: Wij doen het goed. En zoals de coördinator honours van het Instituut Paramedische Studies en TopClass coach Josca Snoei al zei: “We mogen dit ook vaker zeggen van onszelf.”

De selectieprocedure

Studenten die op de FG mee willen doen aan de TopClass kunnen zichzelf opgeven. Met onze nieuwe selectieprocedure worden studenten aangezet om op een creatieve manier te laten zien dat zij gemotiveerd zijn om zich nóg meer persoonlijk en professioneel te ontwikkelen dan er binnen de gevolgde opleiding van hen gevraagd wordt.

Het is in Amerika eigenlijk standaard om studenten, vaak eerstejaars, vanuit de opleiding of universiteit te selecteren voor het HP. Deze selectie is gebaseerd op de resultaten die behaald zijn tijdens de toelatingstoetsen, LSAT’s. Deze studenten krijgen van het programma een uitnodiging om honours student te worden. Vervolgens mag de student bepalen of hij of zij dat ook echt wilt doen.

Dit verschil is groot en roept bij mij ook vragen op. Dwingt het Amerikaanse programma studenten om mee te doen, of halen zij alles uit de studenten die zelf (nog) niet weten wat zij in huis hebben? Is de TopClass te afwachtend richting haar studenten, of prikkelen wij de studenten om initiatief te tonen?

Tijdens de FLOW-bijeenkomst van de FG, gericht op honours, is er verteld dat het streven van deelname aan honours op 10 procent ligt. Deze deelname kan een vorm hebben van losse sterren, de TopClass, of zelfs een dubbele bachelor. Wat ik in Chicago heb gezien is dat het streven in Amerika is om zo veel mogelijk student in het honoursprogramma te krijgen. Dit kwam ook naar boven in een sessie over marketing. Zelf denk ik dat de universiteiten daar concurreren wie de meeste afgestudeerde honours studenten heeft, want hoe meer honoursstudenten, hoe beter de universiteit lijkt. Dit verschil kan ook de benaderingswijze naar de studenten verklaren.

Ook heeft honours in Amerika naar mijn mening een veel grotere bekendheid dan in Nederland en dat kan de drempel voor studenten in Amerika verlagen om mee te willen doen als zij ervoor worden gevraagd. Of de TopClass haar benaderingswijze zou moeten veranderen? Misschien iets meer naamsbekendheid zou de TopClass wel goed doen. Eerstejaars studenten die in één jaar hun P halen krijgen altijd een mailtje of zij geïnteresseerd zijn in de TopClass. Met meer benadering naar de studenten toe die niet hun P hebben behaald, maar wel een extra uitdaging aan zouden willen gaan, denk ik dat de 10 procent te behalen valt!

De marketing

Tijdens een sessie over het promoten van een HP werd duidelijk dat dit voor veel programma’s een punt is waar verbetering in zit. De ruimte waarin de sessie gehouden werd, was nog niet groot genoeg voor de helft van de belangstellenden. Na een soort volksverhuizing van stropdassen en hoge hakken ging er een nieuw boek voor mij open.

Bij het woord “marketing” komen bij mij beelden omhoog van posters, flyers, billboards en erg vrolijke mensen die op straat opeens pal voor je neus gaan staan.

Wat een coördinator van het HP op de universiteit in New Rochelle, NY, vertelde is dat de honours student zelf het HP goed kan promoten. Ze hadden veel merchandise: truien, T-shirts, keycords, noem maar op. Het voordeel hiervan is dat de studenten deze spullen overal mee naartoe nemen, als het een beetje modieus ontworpen is. Dit betekent dat honours overal op de campus te zien is, op stage en zelfs in het buitenland tijdens de vakanties. Hun naamsbekendheid werd ook groter door op social media een open Facebookpagina te gebruiken. Deze pagina kan veel meer dan alleen honours studenten bereiken.

Ik denk dat wij, als TopClass, hier veel van kunnen leren. Als je als eerste jaars student door het nieuwe schoolgebouw heen loopt, is er niets waaraan je kan opmerken dat de FG zo een mooi programma heeft om als student nóg meer uit je studie te halen. Daar gaan we verandering in brengen!

De Nieuwsbrief

Tijdens een sessie over nieuwsbrieven kwamen mijn mede-TopClass commissie (TCC) lid Koen Schutteman en ik erachter dat onze nieuwsbrief redelijk overeenkwam met de nieuwsbrieven van honours programma’s in Amerika. Hier waren wij erg blij mee aangezien onze nieuwsbrief wordt geschreven door de TCC en een enkel gemotiveerde topper, terwijl er bij sommige universiteiten in Amerika wel 20 man aan te pas komt!

Het bereik van de nieuwsbrief is ook anders. De TopClass nieuwsbrief is geschreven voor iedereen die iets te maken heeft met de TopClass, terwijl de nieuwsbrieven in Amerikaanse universiteiten vrijwel alle studenten en leraren, honours of niet, bereiken.

Daarom gaan wij het in de TopClass anders aanpakken. Wij gaan onze nieuwsbrief niet alleen mailen naar alle toppers en betrokkenen, maar gaan wij ook papieren versies van onze nieuwsbrief verspreiden op school. Hierdoor wordt de naamsbekendheid van het HP groter, en weten niet- honoursstudenten wat er allemaal in het HP gebeurd en welke mogelijkheden er zijn.

De groepsbinding

Eén van de dingen waar we in de TopClass mee worstelen is het behouden van de groepsbinding na het eerste half jaar. In die eerste periode gaan studenten samen op kamp en volgen ze een cursus, waarna ze allemaal hun eigen weg gaan en zelfstandig of samen sterren behalen. Er zijn TopClass bijeenkomsten, brainstorms en barbecues die de groepsbinding na het introkamp en de leiderschapscursus op peil moeten houden, maar niet elke topper heeft daar behoefte aan.

Zoals uit de enquête over de TopClass naar voren kwam voelt +/- 40% van de invullers zich niet verbonden met de TopClass. De vraag die daarop volgde was of de toppers dat anders zouden willen, waarop ongeveer 80% van de invullers “nee” antwoorde. Wat hier (met een korreltje zout) uit op te merken valt, is dat een deel van de studenten niet de behoefte voelt om onderdeel te zijn van de honours community.

Zelf vind ik dit jammer, omdat je met een groepsgevoel eerder de neiging hebt om samen aan je sterren te werken. Omdat de TopClass een programma heeft dat veel vrijheid biedt aan de studenten, zijn de studenten ook snel geneigd om zelfstandig aan hun sterren te werken.

In de VS werkt dit heel anders. In een HP in Amerika krijgen de studenten alle lessen samen. Ze werken in opdrachten samen en ze werken zelfs samen om iets te doen voor de maatschappij (community work).

Dit geeft uiteraard een enorm groepsgevoel, want ze doen vrijwel alles samen. En dan heb ik de honours lounges, appartementen, jaarlijkse kampen en bijeenkomsten nog niet eens benoemd. Het intensief samenwerken en constant bij elkaar zijn geeft een enorm groepsgevoel waar wij in de TopClass met ons programma niet aan kunnen tippen. Daar is ons programma te individueel, en ons hele onderwijssysteem te verschillend voor.

Wel zouden wij er iets van kunnen leren. Het “Community work” is iets wat mij erg aanspreekt. In een groep toppers iets “goeds” doen voor de maatschappij is denk ik iets wat een goede band kan scheppen. Niet alleen de groepsbinding gaat erop vooruit, maar de naamsbekendheid binnen én buiten de opleiding wordt ook weer groter.

Terugkijkend op dit avontuur is er zo veel wat ik kan gebruiken tijdens mijn jaar als commissielid van de TopClass. Ik ben al druk bezig met het toepassen van mijn ervaringen door bijvoorbeeld een nieuw promofilmpje te maken voor honours. Ik ga mijn in ieder geval voor deze vier punten hard maken en wie weet voor wat nog meer!

Jesper Pool